<<De Velox is superieur aan zowel De Totem interlink als de Lavardin interlink.

Misschien de combinatie waar u het minste een verbetering zou  verwachten!? En het is niet zomaar een verbetering. En dan gaat het niet om tingeltangels te gaan vergelijken. Het is een andere wereld!!!!
Rust, ruimte, diepte, timbres,... alles minimum een factor beter!!!! >>

 

's Anderendaags had ik al de LINK Velox interconnect   en de nieuwe LINK Vortexluidsprekerkabel in huis.
Het resultaat was adembenemend. De regel is dat men altijd maar een ding tegelijk verandert in een set, of anders geraakt men het noorden kwijt.

 Ik had het tweede pianoconcerto van Brahms nog inzitten  met K. Zimerman (DG 415 359 2) en daar was het letterlijk vanaf de de eerste noot: WAH! Wat een stereobeeld, this sounds real! Toen probeerde ik ook al wat later de gloednieuwe  interconnect, maar die viel eerder tegen in het begin zodat ik die toch een paar dagen heb laten inspelen aan mijn tuner. 

Het resultaat was uiteindelijk eveneens verbluffend. Vroeger hanteerde ik nauwelijks de term transparantie, nu kan ik niet meer zonder. Het verschil dat men bekomt wanneer transparantie ter sprake komt is gewoon adembenemend. Slechte opnamen zullen slecht blijven, maar met een transparante kabel ertussen kreeg ik het beste van mijn slechtste opnamen. 

Luister naar koor, orkest of kamermuziek en je krijgt gegarandeerd de kick van je leven, tenminste als je écht om muziek geeft. Het is gewoon allemaal ontzettend natuurlijk wat je voorgeschoteld krijgt, de kabel voegt gewoon niks toe en geeft een detaillering weer alsof je vooraan op de eerste rij van het concert zit. Het is eigenlijk ontzettend moeilijk om deze kabel te beschrijven omdat hij eigenlijk praktisch alles doet wat een goeie kabel zou moeten doen, en dat is de signalen zo zuiver mogelijk overbrengen van A naar B. Sommige kabels kunnen korrelig klinken, maar deze kabels helemaal niet wat volgens Wim Vanderstraeten van LINK te verklaren is door de zuivere pulsweergave. En ja, ik sprak uitmuntend over transparantie, maar dit geldt natuurlijk eveneens voor het hele spectrum. Alles is perfect gecontroleerd. Madonna, Sting, Diana Krall of Keith Jarreth.Wat je erdoor stuurt, komt eruit met een ongeloofelijke natuurlijkheid. That's it.

Wat ik leerde uit de test, was dat ik samen  met de LINK bekabeling, op een niveau van muziekbeleving was gekomen die heel nauw aansluit bij het echte concertgebeuren, en vertrouw me, ik zit vaak in concertzalen voor mijn beroep. Zet me op een eiland met deze set, en ik zal gegarandeerd niet klagen. Uiteindelijk kwam LINK na een dikke week alles terug ophalen, en dat was eerder pijnlijk. Als ik het me kon permiteren kocht ik direkt de Vortex luidsprekerkabel  met de Velox interconnect, maar zelfs indien ik in een situatie zou verkeren waarbij de prijs niet ter zake doet, dan nog zou ik LINK kabels kopen. Ze zijn het beste wat ik ooit gehoord heb voor een prijs die relatief laag is. Period.

 

Erik Geyzen

 

Notaers Manuel

<<Na de luidsprekerkabels Link Vortex en Interconnectkabels Link Velox thuis gratis uitgetest te hebben wist ik het zeer vlug dat dit mijn volgende aankoop zou zijn in mijn zoektocht naar het audio nirvana.
Wat de kabels doen is eigenlijk alles laten horen wat er voor de kabels gebeurt , dus niets van toonregeling of  toevoeging  wat je bij sommige gerenommeerde merken wel tegenkomt.
Het was zeker niet mijn eerste kabel die ik uitprobeerde. Na enkele prijs winnende kabels uitgeprobeerd te hebben kon ik wel concluderen dat het geluid vooruitging , maar niet in grote mate.

Dat is zeker wel het geval met de Vortex en Velox..
Het maakt niet uit welke soort muziek je beluisterd alles wordt weergegeven met uiterste precisie , natuurlijkheid en met juiste grootte qua soundstage wat zeer belangrijk is voor mij.

Om af te ronden : je moet zeker niet aarzelen om deze kabels in huis te halen ook al gaat het om een relatief onbekend merk (tegenover de zwaar betaalde marketing hype van sommige kabelmerken).
Je haalt dadelijk vrijwel het beste in huis wat er van kabels te vinden is en voor een zeer betaalbare prijs en gedegen uitleg.
Nogmaals bedankt om me op het juiste audio pad te zetten


<<Wat de kabels betreft ik zou nooit nog terug willen naar mijn oude kabels. Met uw kabels klinkt de muziek vele maal natuurlijker en rustiger. Ook is er duidelijk meer detail hoorbaar dan voordien.
Met mijn vorige kabels werd alles vlug een brij >>

 

Ik heb eerst met mijn standaard kabels enkele cd's beluisterd: Vaya Con Dios (volledig akoestisch) en Mark Knopfler (elektrisch). Dit zijn 2 CD's die ik goed ken en graag beluister.

 

Vaya Con Dios bevat enkele negatieve zaken: orgels en trompetten schetteren soms, de sss-klanken bij stemmen komen soms scherp over en als Dani Klein (de zangeres) echt laag zingt ondervind ik een box-klankkleur te wijten aan de luidsprekers (dat dacht ik vroeger toch). Haar stem springt eveneens zo'n 2 meter vooruit t.o.v. de begeleiding en pletst als het ware in het gezicht.

 

Mark Knopfler heb ik altijd ervaren als een veel te warme opname: te veel bas, op het randje van storend. De stem van Knopfler bevat veel te veel bas en heeft een box-kleur.

 

De standaard kabels werden verwijderd en de LINK Velox zilverkabel gemonteerd:

 

Ik luisterde naar Vaya Con Dios, de bassist op contrabas speelde een leuk deuntje. ik dacht: hmmm... minder bass, wel gedetailleerder en met meer finesse, is het dit?. De drum welke opgesteld staat in een echogevoelige ruimte (ofwel zat er een leuke processor achter, het klonk alleszins niet zo artificieel) sloeg de eerste bats aan en Dani klein kwam in. Whola! Alles klonk zo anders, natuurlijker en ongeforceerd, ik had in gedachte gewoon meer te horen maar het totale beeld wijzigde. De balans tussen de verschillende instrumenten was gewoon veel beter: de contrabas klonk minder hard en integreerde beter met de drummer, van wat de drummer deed hoorde je nu voor het eerst de micro-informatie en de akoestiek van de ruimte, Dani klein's stem sprong niet meer vooruit maar integreerde veel beter met de rest (dit viel echt op) en trompetter snerpten veel minder. Ik had een gevoel toen ik de originele kabel na een uurtje terug monteerde dat ik nu een loudness knop had ingeduwd en dat ik een pak detailering miste: het uitsterven van ieder instrument in de ruimte hoorde ik zeer goed met de velox maar niet met de standaardkabels. Net zoals het naar adem happen van een solo clarinet-speler, dit was me voordien nog nooit eerder opgevallen.

Men had me geadviseerd om op het stereobeeld te letten, hadden ze niet moeten zeggen want je kon er gewoon niet naast kijken. De muur schoof zo'n meter achteruit en ik kreeg voor het eerst iets duidelijk te 'zien'. Plaatsing v/d instrumenten is nu beter maar toch niet zo perfect. Als je de ogen sluit en het geluid zoekt dan lukt het meestal zonder problemen, met de ogen open is het al wat moeilijker. Is dit wat ze noemen 'leren luisteren', naast het feit van live muziekinstrumentente leren kennen?

 

Mark Knopfler, going to the elektric bass, -guitars & -pianos. De blues melodie die de bassist speelt als intro en die ik als enorm dik & wollig ervaarde was totaal anders: minder vol, minder geforceerd & 'blazend' of bloemerig (niet verwarren met reflexpoort-turbulenties), je hoorde gewoon beter wat de bassist deed. De over-bassed stem van Knopfler was plots niet meer over-bassed, helemaal niet dunnetjes, integendeel, maar de gepushte stem werd natuurlijker. De boxkleuring die ik aan de DM2a toekende was verdwenen. Zo zou een mens nog een verkeerd beeld hebben van iets, je hoort duidelijk een box-klank, je wijzigt een interconnect en hop, weg kleuring.

De sferen die de synthesizer produceerde en die vroeger overkwamen als 'wat staat dat daar nu te wezen?' krijgen een bestaansrecht en vullen de opname op met een lekkere background die zich zo ergens bij de buren moet bevinden (qua diepte, bij wijze van spreken).

 

Ik heb de kabel gemonteerd en bijna iedere CD klinkt gewoon superieur. Ik zei bijna: inderdaad! Mijn valentijnkado van 2 jaar geleden 'Lovesong top 100' bevat 2 tot 3 maal meer ruis en rommel en klinkt slechter, harder en wanneer we luid gaan zeer vermoeiend. Bruce springsteen (live tussen 70 en 90 of zo) klinkt nu nog minder deftig en vermoeit.

Als je het kan geloven: op de CD van After Forever 'Prison of desire' hoor ik nu echt wat Floor (klassiek getrainde zangeres), de band (grunge warm overdriven guitars), het koor en de mannelijke grunts doen. Het is niet meer zuiver gejengel waar je moet gissen wat ze aan het doen zijn, je hoort gewoon wat ze doen en het geheel wordt veel genietbaarder.